نیازسنجی آموزشی یکی از مهم‌ترین ابزارهای شناسایی شکاف‌های دانشی و مهارتی و برنامه‌ریزی برای توسعه سرمایه انسانی است؛ بااین‌حال، در بسیاری از سازمان‌ها، به‌ویژه سازمان‌های دولتی، نتایج این فرایند به برنامه‌های عملیاتی منسجم و اثربخش تبدیل نمی‌شود. گاهی نیازسنجی صرفاً برای پاسخ‌گویی به الزامات اداری انجام شده و در نهایت به تهیه گزارشی منتهی می‌شود که پس از تأیید، در بایگانی سازمان قرار می‌گیرد.
این مقاله با بررسی موانع مدیریتی، ساختاری، فرهنگی، روش‌شناختی، اطلاعاتی و اجرایی، به تحلیل دلایل فاصله میان شناسایی نیازهای آموزشی و تحقق نتایج آن‌ها می‌پردازد. همچنین با تأکید بر ضرورت پیوند نیازسنجی با اهداف راهبردی، بودجه‌ریزی، برنامه‌ریزی عملیاتی و ارزیابی اثربخشی، الگویی برای تبدیل نیازسنجی از یک پروژه مقطعی به نظامی مستمر و نتیجه‌محور در توسعه منابع انسانی ارائه می‌کند.
1405/08/13